| بیست | عمری که می گذرد را جدی بگیریم . یک سال هم یکسال است . بعضی یکسالها حتی بیشتر از یک سال است . جدی بگیریم تغییر و قوی شدن خودمان را . بیست سالگی را ، بارانِ امروزِ تهران ، تازه به یادم آورد . آبان ماه ، بیست ساله شدم . هیچ حواسم نبود . . . + نوشته شده در جمعه ۸ بهمن ۱۳۹۵ساعت توسط طوبآ

همیشه از نزدیک شدن به چیزهایی که دوستشان داشت می ترسید . یادم هست وقتی نوجوان بودیم ، می گفت اگر بازیگر محبوبش درست پشت پنجره ی اتاقش ایستاده باشد ، حتی پنجره را باز نمی کند تا ببیند واقعا دندانهایش همانقدر سفید و موهایش همانقدر زیباست ؟یادم می آید ، همیشه دوست داشت مربیِ مهد کودک باشد . عاشقِ تمام ...

قبل تر ها هم دوست داشتم ها ، اما یک سالی میشه حس ام به محرم و صاحب اش ، حس قابل وصفی نیست . اقدامی نکردم ولی دلم خواست ... نشد اما انگاری ... یعنی رام ندادن که برم ... شاعر بعد از ضجه های طولانی چی گفت ؟ هآ . . . جای گلایه نیست که این رسم دلبری است . . .

به واقع وقتی حوصله ی آدمها را ندارید ، سمتشان نروید . نتایج نافرمی دارد :) * دوش چه خورده ای دلا راست بگو نهان مکن چون خمشان بی گنه روی بر آسمان مکن . . . . هاه ! خربزه در دهان مکن ! * آنقدر که صدای چاوشی و آن تکخنده ی وسط خواندن اش مهم هست ، شاعرش هیعچ مهم نیست ...

پیرمرد بر سر مزار زنی میگریست و می گفت : یکی از اهالی آن روستایی که تو را به جهان داد ، کسی بود که تو را از من گرفت . و حالا من مانده ام و روستایی که نمی دانم ، برای خاطر نام تو دوستش بدارم ، یا به دلیل خاطره ی تلخ گرفتنت از من ، از عطر و اسمش ، بیزار باشم . * دنیا هم همین است یآار بزرگ ، نمی دانم ب...

فرق میان آدمهای خوب یا آدمهای خوب نما ، چیزیست شبیه فرق میان عرفان و تصوف . انگار که شبیه همند ، اما دنیا دنیا فرق دارند . عرفان ، وصول به اوست ، بی غل و غش ... بی ریاضت...بی پشمینه پوشی . بی کم خوراکی ِ مفرط . بی تکان های سر و الفاظ و اصوات نامفهوم. عرفان ، عجب رسیدنی ست . خاکسترت میماند این جا . ت...

هرچیز ظرفی دارد. که شهیر ترین آن صبر است . جمله ی تکراری ِ تمام فیلم ها و زندگی ها"دیگه تحمل ندارم!" است. اما حقیقت این است که همه شان و همه مان دارین تحمل می کنیم. به استثنای آنهایی که خودکشی میکنند ، مگر جز این است که همه ما تحمل میکنیم و صبرمان هنوز تمام نشده. وگرنه میمردیم. داشتم فکر میکردم انسا...

به اعتقاد من ، باور میان عده ای کثیری -که چه بسا خودم هم جزوشان هستم-کم است ."باور" نه باورِ دینی،نه باورِ ضد دینی،نه باور ملی و نه هیچ باور خاصِ دیگری.سخن من از "باور" است در معنای عام و کلی . هر باوری که بشود به آن چنگ زد .هر باوری که به هنگامِ هر کاری ، تحلیلگرِ خودکارِ قلب و مغزمان باشد .که اگر ...

انگشت نمای خلق بودن زشتست ولیک با تو زیباست نمی دانم اتفاق افتاده است که در شرایطی -خوب یا بد- غرقه باشید ، اما با علم به اینکه میزان قابل توجهی از عقل تان را -خودآگاه اما نه به اختیار-کنار گذاشته اید.و مسیر پیش رویتان را با قسمت احساستان طی می کنید؟این حالات شبها جان میگیرد.شب وقتی همه جا آرام میشو...

هیج عابری آخرین عابر نیست... کسی خواهد آمد . + ن.ابراهیمی من ، گاهی وقتها -و شما یقینا- تمام میشوم.روی نقطه ی صفر می ایستم . صدای نفس هایم را میشنوم و دوباره احیا میشوم . هیچ گاه خود را در آینه دیده اید بعد از اینکه حس بکنید چیزهایی هست که توان گفتنش را برای هییچ کس ندارید . هیچ کس و هیچ کس حس کنید ...

-غصه ی خودت و بخور . من میخورم غصه ی خودم ُ ! - دردین اولموش منه بیر سمیلی خنجر یاراسی ... شهریار.

مدت یه سفر چقدر میتونه باشه که بهش بگین مسافرت .... سفر ...و اینها ؟ با یاد خالق منان از مسافرت دو ماهه بازگشتم :))

اگر یک سوم عمر آدمها به خواب میگذره . همون بخش زندگی من ، به غرزدن میگذره . مدتیه کسایی که حالمو خوب میکردن و باهاشون احساس و انرژی مثبتی داشتم رو اونقدر دور میبینم که دستم "سخت" سمت تایپ کردن حرفام میره . دلیل خاصی داره؟ نه . هرچند من زیاد غر میزنم ، ولی گمونم .... چمی دونم .