|نُه|

فرق میان آدمهای خوب یا آدمهای خوب نما ، چیزیست شبیه فرق میان عرفان و تصوف . انگار که شبیه همند ، اما دنیا دنیا فرق دارند . عرفان ، وصول به اوست ، بی غل و غش ... بی ریاضت...بی پشمینه پوشی . بی کم خوراکی ِ مفرط . بی تکان های سر و الفاظ و اصوات نامفهوم. عرفان ، عجب رسیدنی ست . خاکسترت میماند این جا . تمام ِ وجودت آنجاست . سوخته ای و راه می روی . می خوری . می خوابی . انگار که هیچ نشدست .

ظرف ادمهای خوب و خوب نما ، دنیا دنیا با هم فرق دارد. خوب نما ها ، ظرفشان کوچک است . می خواهند خوب باشند ، هی سر می رود. شُره میکند . بیرون می ریزد . می شود ادا . می شود اصول . می شود لب و دهن!

اما خوب ها ، ظرفشان به قدرِ مظروف بزرگ می شود . درست مثل عرفا . عادی هستند اما خوب . عادی جلوه می کنند اما هیچ درونشان شبیه به امثال من نیست.

حیف میشود خوب نما ها را با خوب ها اشتباه بگیریم . حیف میشود انصافا...

+بشنویم "گریه" خواجه امیری را (قدیمی ِ خوب)