|سیزده|

انگشت نمای خلق بودن

زشتست ولیک با تو زیباست

نمی دانم اتفاق افتاده است که در شرایطی -خوب یا بد- غرقه باشید ، اما با علم به اینکه میزان قابل توجهی از عقل تان را -خودآگاه اما نه به اختیار-کنار گذاشته اید.و مسیر پیش رویتان را با قسمت احساستان طی می کنید؟این حالات شبها جان میگیرد.شب وقتی همه جا آرام میشود ، همه ی خانه خاموش میشود،آدمها میخوابند ،از پارکینگ صدای ماشین نمی آید از خیابان صدای همهمه و از آشپزخانه صدای ظرف.شبها اوضاع هیچ شبیه روزها نیست برای آن دوره ای که بالا تر گفتم َش.شبها خیال بکار می افتد و عقل هر آن تباه تر میشود . و این تباهی گاها به غایت مثبت و شیرین است و گاها سخت تلخ.بگذارید به عادت بی دلیل و زشت غمگین پنداری ام از قسمت تلخ ماجرا بیشتر بنویسم.شبها آدم چیزهایی میگوید که روزها شاید هرگز نمی گفت ، برای چیزهایی اشک میریزد که صبح فردا هیچ غصه اش را نمی خورد ، احساس تنهایی بی خساب و ناروا میکند و آن وسط ها اما صادقانه ، بی غلو و عمیق ، قربان صدقه ی آدمهایی می رود که خووب میفهمند و خوب سکوت میکنند .به جا و دلچسب.این ساعتهای شبانه برای این دسته از آدم های شب بیدار گاها شاد و اغلب مغموم ، ساعتهای مکرر تکرار نشدنی ایست.همان ساعتها که تلگرام باز میشود.صحبتهای شبانه شروع، و هندزفری شاید بخواند :رو من بمبای خنثی هم اثر کردن ...

+شعر از سعدی بلا برده!

+2.بخوانیم "از ترمه و تغزل"حسین منزوی را.